Wcześniejsze

2014/2015 2013/2014 2012/2013 2011/2012 2010/2011 2009/2010 2008/2009 2007/2008 2006/2007 2005/2006

Marea - Polska Misja Archeologiczna w Marei

Kierownik misji: dr hab. Hanna Szymańska

Instytucje uczestniczące w projekcie: Muzeum Archeologicznym w Krakowie i Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej Uniwersytetu Warszawskiego im. Prof. K. Michałowskiego

Okres prac wykopaliskowych: lipiec–sierpień 2010

Podczas jedenastej kampanii prace były prowadzone w bazylice w południowym transepcie oznaczonym nr 36, w południowej nawie bocznej o nr 5 i w pastophorium (locus 37) (Fig. 1, 2). W transepcie została znaleziona znaczna ilość detalu architektonicznego, między innymi dobrze zachowany kapitel koryncki (Fig. 3) i fragment rzeźby, który jest przypuszczalnie protomą głowy wołu (wymiary h. 14 cm i szerokość w najszerszym punkcie 16 cm). Można ją interpretować prawdopodobnie jako symbol Ewangelisty św. Łukasza (Fig. 4).

 

Fig. 1. Plan bazyliki. Kolorem czerwonym zaznaczony jest teren, który został przebadany w ubiegłym sezonie. Rys. D.Tarara.

 

Fig. 2. Plan bazyliki. Rys. D. Tarara.

 

Fig. 3. Kapitel koryncki. Fot. J. Babraj.

 

Fig. 4. Fragment rzeźby – głowa wołu, symbol Ewangelisty św. Łukasza. Fot. J. Babraj.

 

Największym znaleziskiem w południowej części transeptu jest krypta oznaczona nr 38, przylegająca do pastophorium. Grób (Fig. 5) ma niewielki dromos na planie kwadratu i kolebkowe sklepienie (wymiary 3,40 m x 2, 10 m, h. 2, 50 m). Prawdopodobnie pochodził z tego samego okresu co wcześniej odnalezione analogiczne dwa groby znajdujące się w apsydzie bazyliki. Pomimo ciosów kamiennych, zabezpieczających wejście do wnętrza grobowca, okazało się, że jest on wyrabowany. Wewnątrz odnaleziono przemieszane szkielety zarówno dzieci, kobiet jak i mężczyzn.

Fig. 5. Grób nr. 38 w transepcie południowym. Fot. T. Skrzypiec.

 

Wykopaliska w północnej części pomieszczeń gospodarczych, skupiły się głównie na poszukiwaniu właściwego wejścia do „piwniczki” odkrytej w poprzednim sezonie, znajdującej się pod pomieszczeniami (nr 30, 33, 34,35), z której pochodził depozyt dzbanków odkryty w 2009 r. (124 sztuki), monety, szkło i terakota (Fig. 6, 7).

Fig. 6. Wnętrze „piwniczki” pod pomieszczeniami nr.: 30, 33, 34,35. Fot. T. Skrzypiec.

 

Fig. 7. Dzbanki z „piwniczki”. Fot. J. Babraj.

 

Po odsłonięciu obszaru oznaczonego (nr 35) ukazała się częściowo zachowana mozaikowa posadzka wykonana w technice opus sectile. Dziedziniec ten jest analogiczny do identycznego (nr 20) znajdującego się po stronie południowej przy wejściu do kościoła. W przylegającym pomieszczeniu ( nr 33) odsłonięto starannie wykonaną podłogę z kamiennych płyt zachowaną. W jego wschodniej ścianie zostały umieszczone trzy wiązadła dla zwierząt wykute w kamieniu. Tak jak to miało miejsce w pomieszczeniu (nr 30). Na tej podstawie wysunięto hipotezę, że pomieszczenia (nr 30 i 33), służyły jako schronienie dla zwierząt podczas postoju, o czym świadczą między innymi miejsca do ich przytraczania w murze wschodnim i jego usytuowanie od strony jeziora Mareotis.

W czasie kampanii rozpoczęliśmy częściową eksplorację kanału w pomieszczeniu 7 w południowej części sklepów. Kanał był przykryty słupem marmurowym, o wysokości 1, 40 m. ze znakiem kamieniarskim na jego górnej płaskiej powierzchni, w kształcie krzyża (Fig. 8, 8a). Analogiczne słupy występują także w sanktuarium w Abu Mena.

Fig. 8. Słup marmurowy blokujący wejście do kanału w pomieszczeniu 7. Fot. T. Skrzypiec.

 

Fig. 8a. Znak kamieniarski w kształcie krzyża na górnej płaskiej powierzchni słupa. Fot. J. Babraj.

 

W związku z postępującą degradacją mol, wykonaliśmy ich inwentaryzację. Na terenie Marei, która była portem jeziornym, znajdują się cztery mola, które zapewne służyły do rozładowywania statków towarowych i przyjmowania osób przypływających. Najlepiej z nich zachowane jest molo nr III, o długości 120 m., położone najbliżej bazyliki (Fig. 9). Jest ono najdłuższe z czterech obiektów tego typu znajdujących się w pobliżu ruin miasta Marea i posiada elementy łączenia ciosów kamiennych na „jaskółczy ogon” (Fig. 10).

Fig. 9. Molo nr. III położone najbliżej bazyliki. Fot. J. Kucy.

 

Fig. 10. Łączenia ciosów kamiennych na „jaskółczy ogon” w molo nr III. Fot. T. Skrzypiec.

nr osoba specjalizacja afiliacja
1. dr hab. Hanna Szymańska archelog, kierownik misji
2. Krzysztof A. Babraj archeolog, zastępca kierownika misji Muzeum Archeologiczne w Krakowie
3. Anna Drzymuchowska archeolog
4. Daria Tarara architekt
5. Tomasz Skrzypiec konserwator
6. Joanna Babraj konserwator
7. dr inż. Janusz Kogut specjalista od mechaniki konstrukcji, nadzór geodezyjny

wybierz opcję z menu:
misje prace doktorskie komunikaty
© 2008-2014
Stworzenie strony internetowej: grupamak.pl